Vladika se vraća kući: Vladika Irinej ponovo u Sabornoj crkvi Svetog Save

Postoji nešto tiho moćno u povratku kući koji ne zahteva nikakvo objašnjenje.

U nedelju Krstopoklonu, 15. marta 2026. godine, Njegova Preosveštenost Episkop Irinej vašingtonsko-njujorški i istočnoamerički vratio se u Sabornu crkvu Svetog Save u Parmi, Ohajo. Nije se vratio kao posetilac, već kao pastir na mesto koje ga je oblikovalo, i koje on i dalje nastavlja da oblikuje.

Vladika Irinej je rođen u Klivlendu. Ovde je završio osnovno i srednje obrazovanje. A 27. januara 1995. godine, u ovom istom hramu, rukopoložen je za jeromonaha od ruke Mitropolita Hristofora srednje-zapadnoameričkog. Zidovi Svetog Save poznaju ga još od pre nego što je nosio episkopski žezal. Kada stoji pred oltarom u Parmi, on stoji tamo gde je njegov put u rukopoloženom sveštenstvu započeo.

Ta istorija daje posebnu težinu ovakvoj poseti. Ovo nije formalnost. Ovo nije administrativna obaveza. Kada Vladika služi arhijerejsku Svetu Liturgiju u ovom hramu, verni svedoče nečemu što pravoslavno predanje oduvek razume: episkop nije samo administrator, već živa ikona apostolskog kontinuiteta u pomesnoj crkvi. Njegovo prisustvo upotpunjava evharistijsko sabranje. Gde je episkop, tu je punoća Crkve.

Juče je ta punoća bila vidljiva.

Hram je bio ispunjen vernim parohijanima, porodicama i decom, koji su se okupili ne iz obaveze, već iz ljubavi prema liturgijskom životu Crkve. Arhijerejska Sveta Liturgija služena je sa svečanošću i lepotom dostojnom sredine Velikog posta, kada se Krst iznosi pred verne kao izvor snage i ohrabrenja na putu ka Vaskrsu.

Sa Njegovom Preosveštenošću saborisali su episkopski zamenik, protoprezviter-stavrofor o. Rade Merić; klivlendski namesnik, protoprezviter o. Milan Pajić; protosinđel o. Nektarije Tešanović; parohijski sveštenik, jerej o. Dragan Vuković; i prezviter o. Sreten Stanojević. Prisutna je bila i prečasna majka Paraskeva, igumanija manastira Nove Marče, čije prisustvo među vernim narodom Svetog Save odražava živu vezu između parohije i monaške zajednice Eparhije.

Grupna fotografija nakon Liturgije govori sama za sebe. Generacije srpskih pravoslavnih hrišćana, od baka i deka do najmlađih, stoje zajedno u hramu čija ikonografija, vitražni prozori i freske svedoče o gotovo jednom veku vere u ovoj zajednici. Fotografija parohije, okupljene oko svog vladike, usred Velikog posta, čineći ono što je Crkva oduvek činila.

Nakon Svete Liturgije, parohijska zajednica se okupila u sali na zajedničkom obroku koji je sa ljubavlju pripremilo Kolo srpskih sestara. Glavni sto, za kojim su sedeli sveštenstvo i igumanija, odražavao je organsko jedinstvo crkvenog života: episkopski nadzor, pastirska briga, monaško svedočenje i laičko gostoprimstvo, sve prisutno i sve neophodno.

Vladika Irinej se obratio vernom narodu, a njegova propoved govorila je o značenju Krsta, ne kao simbola poraza, već kao oruđa pobede, znaka kroz koji je sama smrt pobeđena. Kroz greh čovečanstva, koje je jelo plod sa Drveta poznanja dobra i zla, Drvo života je uklonjeno iz Raja i smrt je ušla u svet. Ali na Golgoti, Drvo Krsta je postalo novo Drvo života, kroz koje je život vraćen svima. Vladika je ocrtao ovaj put spasenja od Edema, preko Golgote, do praznog Groba, put koji stoji u samom srcu pravoslavne vere. Bila je to poruka koja je nosila poseban odjek na polovini Velikog posta, dok se verni pripremaju da učine poslednje korake ka Vaskrsu.

Ono što je najvažnije u ovakvoj poseti jeste ono što ona pokazuje: da je Saborna crkva Svetog Save u Klivlendu živa, delatna parohija Srpske Pravoslavne Crkve, pod kanonskom vlašću svog eparhijskog vladike, opsluživana od svog postavljenog sveštenika, podržana od svog vernog naroda, i da ide napred.

Postnički put se nastavlja. Vaskrs je za četiri nedelje. I zajednica Svetog Save korača ka Vaskrsenju zajedno, osnažena Krstom, vođena svojim pastirom i ukorenjena u veri koja ovu parohiju održava od njenog osnivanja.

Neka sila Časnog i Životvornog Krsta čuva sve verne Svetog Save, i neka Gospod daruje Njegovoj Preosveštenosti Vladiki Irineju zdravlje, snagu i duhovnu radost, na mnoga i blagoslovena ljeta!

Na mnoga ljeta, Vladiko!